Azerbeidzjaanse klant bezoekt Intop Machinery om granaatappelsapproductielijn te inspecteren

Deze week hadden we een klant uit Azerbeidzjan te gast die kwam kijkenproductielijnen voor granaatappelsap.Ze runnen een sapbedrijf aan de oevers van de Kaspische Zee, het soort bedrijf dat al jaren lokale granaatappelen perst en het sap in binnen- en buitenland verkoopt. Zoals iedereen in die uithoek van de wereld neemt hij zijn granaatappelen serieus, dus toen hij zei dat hij de apparatuur persoonlijk wilde zien voordat hij een besluit nam, begrepen we waarom.

Hij arriveerde met een van zijn productiemensen bij de fabriek en samen gingen ze rechtstreeks naar de werkvloer. We hebben ze sectie voor sectie door de granaatappellijn geleid: het was- en sorteerstation, de schiltafels met de citroenzuurdip voor kleurbescherming, de hete extractietank en de spiraalpers. Hij stopte bij de fase van de enzymbehandeling en vroeg hoe lang we het sap bewaren en op welke temperatuur vóór filtratie. Dat was een goede vraag: die stap bepaalt of het uiteindelijke sap er helder of troebel uit komt, en met granaatappels kun je gemakkelijk de fout ingaan.

Granaatappelsap is niet het gemakkelijkste product om te maken. Het zit vol tannines, de kleur wil veranderen zodra het fruit wordt gesneden en de pectine vertraagt ​​de filtratie als je niet oppast. Onze technici hebben elk probleem met hem doorgenomen: het onderdompelen onder een temperatuur van 65 graden om de kleur eruit te trekken, de dosering van enzymen om de pectine af te breken en het vacuümontgassen vóór het vullen. Hij knikte veel en maakte foto's. Zijn productieman begon de buisdiameters te meten met een meetlint, wat wij als een goed teken beschouwden.

Het gesprek ging over de omstandigheden in zijn eigen fabriek. De zomers in Azerbeidzjan zijn heet en het lokale water is harder dan waarmee we hier in Hubei testen, dus hebben we een goed uur besteed aan waterbehandeling en deCIP-systeem. Onze technici voerden een korte CIP-cyclus uit, zodat hij de stroom en dekking zelf kon zien. Hij vroeg ook naar reserveonderdelen en hoe snel we deze konden verzenden, omdat zijn granaatappelseizoen op niemand wacht.

We brachten de middag door in de vergaderruimte om de offerte te bespreken: lijncapaciteit, flesgrootte, etikettering en verpakking, leveringsschema en wat er gebeurt als er midden in het seizoen iets kapot gaat. Hij duwde op de leverdatum. We hebben met hem onze productiekalender doorgenomen en hem laten zien waarom de door ons genoemde datum realistisch was, en niet alleen maar optimistisch.

Voordat hij vertrok, vertelde hij ons dat hij vóór deze reis drie leveranciers op de shortlist had gezet, en dat het bezoek de beslissing veel gemakkelijker had gemaakt. Hij vroeg ook of onze ingenieurs voor de installatie naar Bakoe konden komen – niet om tekeningen te overhandigen en te verdwijnen, maar om te blijven totdat de eerste partij sap goed naar buiten komt. Dat is precies het soort vraag dat wij graag horen. We zullen het in het voorstel verwerken, samen met de kleine wijzigingen waar hij om vroeg, en het tegen het einde van de week klaar hebben. Er zijn nog onderhandelingen gaande, maar de basis is er.

Wij kijken uit naar de volgende stap.